De Zonnespectrograaf
Afbeelding van de zon
Op de foto zie je alleen de bovenkant van de kijker. Die bestaat uit twee ronde spiegels die het zonlicht opvangen. Een van de spiegels is aangesloten op een motortje, zodat hij de beweging van de zon langs de hemel blijft volgen. Via de andere spiegel komt het zonlicht in de telescoopbuis terecht, die helemaal in het gebouw van Sonnenborgh is ingemetseld. Boven in de buis zit een lenzenstelsel waarmee we twee verdiepingen lager een afbeelding van de zon van wel één meter doorsnede kunnen projecteren. Vroeger was daar het ‘Zonnelab’ van de universiteit. Nu is het de Zonzaal [link], waar je alles te weten komt over de zon.
Kleuren in het zonlicht
We kunnen het zonlicht dat vanaf het dak in de Zonzaal uitkomt ook verder onderzoeken. Daarvoor laten we het in een spectroscoop vallen. Dat is een instrument waardoor het licht in alle kleuren van de regenboog uiteenvalt. De kleuren van het zonlicht noemen we het spectrum [link naar Het zonnespectrum]. Op sommige plekken in het spectrum zitten donkere lijnen. Aan deze lijnen kun je zien welke stoffen er op de zon aanwezig zijn.
Atlas van de zon
De instrumenten in het Zonnelab zijn in de jaren veertig gebruikt om met spectrumopnamen van Sonnenborgh en het Mount Wilson Observatory in de Verenigde Staten een atlas van het zonnespectrum te maken. Daar staan meer dan 20.000 donkere lijnen in, waarmee de samenstelling van de zon nauwkeurig is bepaald. De atlas is nog steeds op bijna alle professionele sterrenwachten in de wereld te vinden.
Lees hier meer over:
De Zonzaal
Altijd zon op zondag
Het zonnespectrum
De zon
De zonnespectrograaf uit 1918 is de langste kijker van Sonnenborgh: de buis is ongeveer 7 meter lang. Het is de belangrijkste zonnekijker van de sterrenwacht.
